Narodowy Dzień Życia, ustanowiony uchwałą Sejmu RP z 27 sierpnia 2004 r. i obchodzony 24 marca, jest wezwaniem do wspólnej refleksji nad wartością ludzkiego życia. Jak podkreślono w uchwale, święto to ma być „okazją do narodowej refleksji nad odpowiedzialnością władz państwowych, społeczeństwa i opinii publicznej za ochronę i budowanie szacunku dla życia ludzkiego, szczególnie ludzi najmniejszych, najsłabszych i zdanych na pomoc innych”.

Sejm wskazał również, że Narodowy Dzień Życia powinien stać się „motywem solidarności społecznej, zachętą do wszelkich działań służących wsparciu i ochronie życia”. W uzasadnieniu projektu podkreślono, że jego celem jest uświadamianie „odpowiedzialności za budowanie kultury życia we wszystkich wymiarach – zarówno w porządku państwowo-prawnym, jak i w dziedzinach bardziej podstawowych: w kulturze, obyczajach, nauczaniu i świadomości moralnej narodu”.

To coroczne święto ma także szczególny wymiar konstytucyjny. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 30 przypomina, że „przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela” oraz że „jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona stanowią obowiązek władz publicznych”. Z kolei art. 38 stanowi wprost: „Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia”.

Narodowy Dzień Życia przypomina, że obowiązek ochrony życia nie jest jedynie postulatem etycznym, lecz wynika z samej istoty porządku konstytucyjnego oraz z odpowiedzialności państwa i całego społeczeństwa. To zaproszenie, by każdego roku 24 marca na nowo odczytywać tę odpowiedzialność – w życiu publicznym i prywatnym, w prawie i polityce, ale też w codziennych decyzjach, które pokazują nasz rzeczywisty szacunek dla ludzkiego życia i godności człowieka.